Հայաստանում վառելիքային ածխաջրածնային պաշարները չեն արդյունահանվում, իսկ դրանց սպառումն ապահովվում է ներմուծման հաշվին։ Էներգետիկ համագործակցության դիվերսիֆիկացմանն ուղղված քայլեր ձեռնարկվել են դեռևս Երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանի օրոք՝ Սահակաշվիլիի օրոք ռուս-վրացական հարաբերությունների կտրուկ սրման խորապատկերին: Այսպես, Հայաստանում որոշ փորձագետներ պարբերաբար վերհիշում են 2006-2009 թվականներին ՌԴ-ի, Իրանի և Հայաստանի՝ Մեղրիում հայ-իրանական սահմանի մոտ նավթավերամշակման գործարան հիմնելու նախագիծը, որը, ենթադրվում էր, պետք է աշխատեր իրանական նավթով։ Որոշ հրապարակումներում ակնարկներ են եղել « Գազպրոմ նեֆթի » կողմից այդ նախագծից փաստացի հրաժարվելու մասին, քանի որ, իբր, ընկերությունը ոչ միայն այն համարել է ոչ շահութաբեր, այլև, իբր, նույն հարցում համոզել է իրանական կողմին… ««Գազպրոմ նեֆտը» դիտարկում է Հայաստանում Իրանի հետ սահմանին նավթավերամշակման գործարան կառուցելու հնարավորությունը,- 2007 թվականի հունվարին պատմել է այդ ընկերության մամուլի քարտուղար Նատալյա Վյալկինան: -Այս պահին քննարկվում են շինարարության հնարավորությունները, բանակցություններ են ընթանում։ Գործարանի կառուցման վերաբերյալ վերջնական որոշում դեռ չի կայացվել»։ Առկա տեղեկատվության համաձայն՝ նախատեսվող նավթավերամշակման գործարանի (ՆՎԳ) հզորությունը պետք է կազմեր տարեկան մինչև 7 միլիոն տոննա վերամշակվող նավթ։ Շինարարության մեջ ներդրումների ծավալը գնահատվում էր նվազագույնը 1,7 միլիարդ ԱՄՆ դոլար՝ առանց հարակից տրանսպորտային ենթակառուցվածքների հաշվառման, որոնց զարգացման համար անհրաժեշտ կլիներ ուղղել ևս մոտ 1 միլիարդ դոլար։ Ծրագրվում էր, որ նախնական փուլում գործարանը տարեկան կտրվածքով կվերամշակի առնվազն 5,5 միլիոն տոննա իրանական նավթ, որից կարտադրվեր մոտ 3,3 միլիոն տոննա դիզելային վառելիք և 2,8 միլիոն տոննա բենզին։ Վերամշակման համար նախատեսված հումքն օբյեկտ պետք է մատակարարվեր Իրանից, ինչի նպատակով անհրաժեշտ կլիներ կառուցել 330 կիլոմետր երկարությամբ խողովակաշար՝ Թավրիզից (Արևելյան Ադրբեջան նահանգի վարչական կենտրոն) մինչև գործարանի տեղակայման վայր։
