Բազում են մեզ ուսուցանվող վարդապետության օրինակները, որոնք Դավթի քահանայական սաղմոսների միջոցով ցույց են տալիս, որ ինքը՝ Դավիթը, զորացած էր Սուրբ Հոգով: Մարգարեն, իր կրքերի մասին մեզ պատմելով և իր առաքինասեր կյանքից օրինակներ բերելով, այդ առակավոր խոսքերի միջոցով մեզ հայտնապես ուսուցանում է համբերություն ունենալ, երբ, օրինակ, ասում է. «Տե՜ր, որքա՜ն շատացան ինձ նեղողները» (Սղմ. Գ 2): Երբեմն էլ սաղմոսերգուն Աստծու բարերարության հետ է մեզ «ծանոթացնում» և մատնացույց անում Տիրոջ զորավոր օգնականությունը, որը Նա շնորհում է Իրեն ճշմարտապես խնդրողներին: Այս առթիվ էլ Դավիթն ասում է. «Երբ ձայն տվի, իմ արդարության համար լսեցիր ինձ, Աստվա՛ծ» (Սղմ. Դ 2)՝ իր այս խոսքով երկրորդելով Եսայի մարգարեի արտահայտած այն միտքը, որ ամփոփված է հետևյալ խոսքի մեջ. «Մինչև դու խոսես, Նա կասի. «Ահա հասել եմ»» (Ես. ԾԸ 9), այսինքն՝ դու դեռ Աստծուն չդիմած՝ Նա կլսի քո կանչի ձայնը: Դարձյալ, սաղմոսերգուն Աստծուն պաղատել ու աղոթել է ուսուցանում մեզ՝ հետևյալ օրինակով փորձելով մեղքի մեջ եղողներին հաշտեցնել Տիրոջ հետ. «Տե՛ր, Քո զայրույթով մի՛ հանդիմանիր ինձ և Քո բարկությամբ ինձ մի՛ խրատիր» (Սղմ. Զ 2): Իսկ տասներկուերորդ սաղմոսում էլ Դավիթը փորձության մեջ ընկած մարդու պայքարն է մատնանշում՝ ասելով. «Տե՛ր, մինչև ե՞րբ պիտի իսպառ մոռանաս ինձ, մինչև ե՞րբ երեսդ պիտի դարձնես ինձնից» (Սղմ. ԺԲ 1):
