Սամվել Կարապետյանը կրկին խոստանում է հաղթել ընտրություններում։ «Կմասնակցենք, կհաղթենք», հայտարարում է «Ուժեղ Հայաստան» կուսակցության առաջնորդը՝ համոզված, որ Նիկոլ Փաշինյանը ամեն գնով խուսափելու է արտահերթ ընտրություններից։ Նույն ինքնավստահությամբ Կարապետյանը հաղթանակ էր խոստանում նաև հունիսի 7-ի խորհրդարանական ընտրություններից առաջ։ Արդյունքները չարդարացրին նրա սպասումները, սակայն պարտությունը, ըստ երևույթին, որևէ ազդեցություն չի ունեցել սեփական քաղաքական հնարավորությունների մասին նրա պատկերացումների վրա։ Առավել խոսուն է հոկտեմբերի 25-ի տեղական ինքնակառավարման մարմինների ընտրությունների պատկերը։ Հայաստանում ընտրություններ անցկացվեցին 21 համայնքներում, իսկ «Ուժեղ Հայաստանը» մասնակցեց դրանցից ընդամենը մեկում՝ Ստեփանավանում։ Խորհրդարանական ընտրություններից ընդամենը չորս ամիս անց համապետական իշխանության հավակնող քաղաքական ուժը ընտրական պայքարից դուրս մնաց քսան համայնքում։ Սա արդեն կուսակցության իրական հնարավորությունների գնահատման լուրջ հիմք է։ Մարզերում կազմակերպական ներկայությունը, տեղական թիմերի առկայությունը և ընտրողների հետ աշխատանքը քաղաքական ուժի կենսունակության հիմնական չափանիշներից են։ Կարապետյանի կուսակցության մասնակցության սահմանափակ աշխարհագրությունը բացահայտում է նրա համապետական հավակնությունների և կազմակերպական կարողությունների միջև զգալի անհամապատասխանությունը։ Քաղաքական առաջնորդը, որը հավակնում է ստանձնել ամբողջ երկրի իշխանությունը, պարտավոր է բացատրել, թե ինչու իր կուսակցությունը չի մասնակցել համայնքների ճնշող մեծամասնության ընտրական պայքարին։ Որտե՞ղ են այն թիմերը, որոնցով պատրաստվում է կառավարել երկիրը։ Որքա՞ն խորն է հասարակական աջակցությունը մարզերում։ Ի՞նչ քաղաքական աշխատանք է կատարվել խորհրդարանական ընտրություններից հետո։ Այս հարցերին առարկայական պատասխանների փոխարեն հանրությունը կրկին լսում է հաղթանակի հերթական խոստումը։ Շարունակաբար հաղթանակ խոստացող գործիչը պարտավոր է նաև պատասխան տալ նախորդ պարտությունների համար։ Կարապետյանը մինչ օրս չի ներկայացրել համոզիչ բացատրություն, թե ինչու իր քաղաքական հաշվարկները չարդարացան հունիսին, և ինչ է փոխվել դրանից հետո։ Նրա հերթական հայտարարությունից ընդամենը երկու օր առաջ անցկացված ընտրություններն ավելի անհարմար պատկեր են ցույց տալիս. նույնիսկ Ստեփանավանում, ուր կուսակցությունը կենտրոնացրել էր իր մասնակցությունը, այն զբաղեցրել է երրորդ տեղը՝ ստանալով ձայների 19,62 տոկոսը։ Սա արդեն քաղաքական գնահատականների համար որոշակի հիմք է։ Կարապետյանը խոսում է իշխող ուժի պարտության անխուսափելիության մասին, մինչդեռ սեփական կուսակցությունը չի կարողացել հաղթել նույնիսկ այն միակ համայնքում, ուր մասնակցել է ընտրություններին։ Ավելին՝ իշխանության փոփոխության հավակնող քաղաքական ուժի համար տեղական ընտրությունները հնարավորություն էին ցույց տալու իր ազդեցությունը, հանրային աջակցության աշխարհագրությունն ու կազմակերպական ներուժը։ Այդ հնարավորությունից «Ուժեղ Հայաստանը» գրեթե ամբողջությամբ հրաժարվեց։ Կարապետյանի հայտարարությունների մյուս ուշագրավ կողմը ընտրական արդյունքների նկատմամբ նրա վերաբերմունքն է։ Նա պնդում է, որ «Քաղաքացիական պայմանագիրը» նախորդ ընտրություններում չի հաղթել, և իշխանությանը մեղադրում է մեկ միլիարդ դոլար ծախսելու մեջ։ Հայաստանի քաղաքական պատմության մեջ հաղթանակի անխուսափելիության մասին հայտարարությունները բազմաթիվ են եղել։ Տարբեր ժամանակներում քաղաքական առաջնորդներ իրենց շուրջ հավաքված բազմությունը կամ ֆինանսական հնարավորությունները շփոթել են համաժողովրդական աջակցության հետ։ Հետևանքը հաճախ եղել է հիասթափությունն ու քաղաքական ուժերի արագ թուլացումը։ «Ուժեղ Հայաստանի» խնդիրը հենց այստեղ է։ Խոշոր ֆինանսական հնարավորությունները կարող են ապահովել ճանաչելիություն, գովազդ, քաղաքական հավաքներ և կազմակերպական ռեսուրսներ։ Դրանք դեռ չեն երաշխավորում կայուն ընտրազանգված, հանրային հեղինակություն և ընտրական հաղթանակ։ Քաղաքական ուժի իրական կշիռը պարզվում է ընտրողի հետ անմիջական շփման, մրցակցության և քվեատուփի առաջ։ Հոկտեմբերի 25-ը Կարապետյանի կուսակցության համար այդ առումով անհաջող քննություն էր։ Առավել մտահոգիչ է պարտությունից հետո ինքնաքննադատության բացակայությունը։ Քաղաքական կազմակերպությունը կարող է պարտվել, վերանայել իր ռազմավարությունը, փոխել գործելակերպը և վերականգնել ընտրողների վստահությունը։ Կարապետյանի հրապարակային խոսքում առայժմ նման վերագնահատման նշաններ դժվար է գտնել։ Շարունակվում են նույն խոստումները, նույն կտրուկ կանխատեսումները և իշխանության մոտալուտ փոփոխության հավաստիացումները։ Կարապետյանի քաղաքական հավակնությունների հիմնական խնդիրը սեփական ուժերի անհամաչափ գնահատումն է։ Նրա կուսակցությունն ընտրություններից հետո դեռ պետք է ապացուցի իր կազմակերպական կենսունակությունը, ընդլայնի հասարակական հենարանը և ներկայացնի ընտրական պարտությունների պատճառների համոզիչ վերլուծություն։ Այդ աշխատանքի փոխարեն առաջնորդը հանրությանը կրկին առաջարկում է հավատալ իր հերթական հաղթանակին։ Սամվել Կարապետյանը շարունակում է խոստանալ վերցնել ամբողջ երկրի իշխանությունը։ Սակայն հոկտեմբերի 25-ի տեղական ընտրություններում նրա կուսակցությունը 21 համայնքից մասնակցեց ընդամենը մեկում՝ Ստեփանավանում, և այնտեղ էլ զբաղեցրեց երրորդ տեղը։ Այս արդյունքը լուրջ հարցեր է առաջացնում Կարապետյանի համապետական հավակնությունների, կուսակցության կազմակերպական կարողությունների և հասարակական աջակցության իրական ծավալների վերաբերյալ։ Հունիսի խորհրդարանական ընտրություններից հետո նրա քաղաքական ուժը դեռևս չի ներկայացրել համոզիչ հիմքեր՝ խոսելու մոտալուտ հաղթանակի մասին։ Իշխանության հասնելու հավակնությունը պահանջում է ընտրողների վստահությունը հաստատող արդյունքներ։ Կարապետյանի հերթական բարձրագոչ խոստումը միայն ավելի է ընդգծում նրա հայտարարությունների և ընտրական իրականության միջև առկա անհամապատասխանությունը։
