Հոկտեմբերի 15-ին Բաքվում Սերգեյ Լավրովի և Հաքան Ֆիդանի հանդիպումից հետո Ռուսաստանի արտգործնախարարը կրկին շրջանառության մեջ դրեց 3+3 տարածաշրջանային ձևաչափը։ Նա առաջարկեց արտգործնախարարների հաջորդ հանդիպումն անցկացնել Ադրբեջանում, այնուհետև Երևանում։ Առանձնապես ուշագրավ էր հայտարարության համատեքստը։ Լավրովը խոսեց նաև ամերիկյան TRIPP նախագծի մասին, հիշեցրեց հայկական երկաթուղու ռուսական կառավարումը և վերահաստատեց տարածաշրջանային ենթակառուցվածքային ծրագրերին մասնակցելու Մոսկվայի պատրաստակամությունը։ Այս հայտարարությունների հաջորդականությունը թույլ է տալիս ենթադրել, որ ռուս-թուրքական քննարկումների առանցքում Հարավային Կովկասում ուժերի նոր դասավորությունն է եղել։ 3+3 ձևաչափի վերջին նախարարական հանդիպումը տեղի է ունեցել 2024 թվականի հոկտեմբերին Ստամբուլում։ Դրանից հետո Հարավային Կովկասի աշխարհաքաղաքական քարտեզն արմատապես փոխվել է։ 2025 թվականի օգոստոսի 8-ի Խաղաղության գործարքով Միացյալ Նահանգներն անմիջականորեն ներգրավվեց հայ-ադրբեջանական խաղաղության գործընթացում։ TRIPP-ը տարածաշրջանային հաղորդակցությունների գործարկումը կապեց ամերիկյան երկարաժամկետ տնտեսական և ռազմավարական ներկայության հետ։ 2026 թվականի մայիսին հրապարակված հայ-ամերիկյան շրջանակային համաձայնագիրն այդ ներգրավվածությանը տվեց ինստիտուցիոնալ հիմք։ Այս փոփոխությունները լրջագույն մարտահրավեր են Մոսկվայի համար։ Տասնամյակներ շարունակ Ռուսաստանը Հարավային Կովկասի անվտանգության գլխավոր միջնորդն էր, ռազմական ներկայության և ենթակառուցվածքների վերահսկողության շնորհիվ ազդեցություն ուներ գրեթե բոլոր վճռորոշ գործընթացների վրա։ Այժմ հայկական երկաթուղու ապագան, տրանսպորտային հաղորդակցությունների վերականգնումը և տարածաշրջանային նոր ներդրումային նախագծերը քննարկվում են նաև Վաշինգտոնի մասնակցությամբ։ 3+3-ի վերակենդանացումը Մոսկվային տալիս է ազդեցության վերականգնման քաղաքական գործիք։ Տարածաշրջանային համագործակցության անվան տակ Ռուսաստանը կարող է փորձել ամերիկյան նախաձեռնությունները տեղափոխել ավելի լայն բանակցային հարթություն և վերականգնել սեփական մասնակցության անհրաժեշտությունը։ Անկարայի հաշվարկը նույնպես ուշադրության արժանի է։ Թուրքիան շահագրգռված է Հայաստանի հետ սահմանի գործարկմամբ, Ադրբեջանը Նախիջևանին կապող հաղորդակցությունների հաստատմամբ և դեպի Կենտրոնական Ասիա տնտեսական ներկայության ընդլայնմամբ։ Միաժամանակ Անկարան ցանկանում է պահպանել տարածաշրջանային գործընթացների վրա սեփական որոշիչ ազդեցությունը։ 3+3-ը հնարավորություն է տալիս ռուս-թուրքական համակարգումը
