1999 թվականի հոկտեմբերի 27-ը Հայաստանի նորագույն պատմության ամենաողբերգական և ճակատագրական օրերից մեկն է։ Այդ օրը Ազգային ժողովի նիստերի դահլիճում տեղի ունեցած զինված հարձակումը խլեց երկրի մի շարք բարձրաստիճան պետական գործիչների կյանքը՝ ընդմիշտ փոխելով Հայաստանի քաղաքական պատմության ընթացքը։ Զոհերի թվում էին Ազգային ժողովի նախագահ Կարեն Դեմիրճյանը, վարչապետ Վազգեն Սարգսյանը, Ազգային ժողովի փոխնախագահներ Յուրի Բախշյանը և Ռուբեն Միրոյանը, պատգամավորներ ու պետական պաշտոնյաներ։ Տարիներ են անցել, սերունդներ են փոխվել, սակայն հոկտեմբերի 27-ի շուրջ բազմաթիվ հարցեր շարունակում են մնալ հանրային քննարկումների առանցքում։ Ո՞րն էր այդ ոճրագործության իրական շարժառիթը, արդյո՞ք բացահայտվել են բոլոր պատասխանատուները, և ի՞նչ հարցեր դեռ պետք է ստանան իրավական ու փաստական հիմնավորում։ Այս ողբերգությունը միայն մեկ օրվա պատմություն չէ։ Այն մարդկային անդառնալի կորուստների, պետության անվտանգության, քաղաքական պատասխանատվության և արդարադատության նկատմամբ հանրային վստահության մասին է։ Այսօր, երբ լրանում է հոկտեմբերի 27-ի ոճրագործության 27-րդ տարելիցը, կրկին կարևոր է վերադառնալ այդ իրադարձություններին՝ վերհիշելու զոհերին, գնահատելու կատարվածը և առանձնացնելու այն հարցերը, որոնց պատասխանները դեռևս սպասվում են։ Մեր զրուցակիցն է Յուրի Բախշյանի այրին՝ Անահիտ Բախշյանը, որը տարիներ շարունակ բարձրաձայնում է հոկտեմբերի 27-ի գործի ամբողջական բացահայտման անհրաժեշտության մասին։ Նրա հետ խոսել ենք անձնական հիշողությունների, տարիների ընթացքում կատարված քննության, դեռևս չպարզաբանված հանգամանքների, պետական մարմինների պատասխանատվության և արդարության հասնելու հնարավորությունների մասին։ 27 տարի անց գլխավոր հարցը շարունակում է մնալ նույնը՝ արդյո՞ք բացահայտվել է ամբողջ ճշմարտությունը, և ի՞նչ պետք է արվի, որպեսզի հոկտեմբերի 27-ի զոհերի հիշատակի առաջ պետության պարտքը կատարված համարվի։ Առավել մանրամասն՝ տեսանյութում
